Lode Laperre

Ik bezoek Lode Laperre in Deinze, België, voor het eerst sinds de kunstenaar verhuisde naar het ruime atelier aan de oever van de rivier de Leie, die vreedzaam meandert in het zonlicht op deze wintermiddag. Ik observeer de inrichting van de ruimte en zie hoe alles met zorg is geordend. De grote ramen laten het licht ongehinderd binnenvallen. Licht dat het zeer besloten gedeelte van zijn kunstenaarswereld overspoelt.

Ik kom opnieuw het werk van Lode Laperre beschouwen, ingaand op de uitnodiging om een tentoonstelling samen te stellen die de kunstenaar weer naar Lissabon zal loodsen, na de show 'Eon Eos' in 2023 in Edison Gallery.

Terugkeren naar het werk van Lode Laperre, ook al is het vrij kort na de vorige keer, opent mijn zintuigen voor een nieuw wonder. Het is alsof we terugkijken naar een landschap dat we goed kennen, maar toch niet kunnen beschrijven of verklaren. In het werk van Laperre schuilt mysterie. Er heerst een bepaald licht, of misschien is het wel een schaduw. Een mist of een middagzon. Vaak begint mijn eerste observatie met een onhoorbare zucht van binnen.

De details zijn oneindig, alsof Laperre zijn ziel daar druppel voor druppel liet invloeien, totdat het canvas een weerspiegeling werd van alles wat hij is. En ik, louter toeschouwer, word door deze stroming meegevoerd, zonder weerstand, zonder kracht of wil om te ontsnappen. Net als de rivier buiten, zijn ook de schilderijen binnen een metafoor voor de stroom van het leven. Het onverstoord stromende water lijkt te echoën in de groeven van het canvas, in de bewegingen die de kunstenaar meesterlijk uitsnijdt. Natuur en kunst in dialoog, in een stil gesprek dat alleen gehoord kan worden door wie wil luisteren.

Ik kan het niet helpen, maar als ik de studio verlaat voel ik een zekere troost. Die lumineuze ruimte herinnert me eraan dat kunst niet statisch is, maar een weerspiegeling van de wereld en de ziel. Lode Laperre maakt met zijn werk kunst die tijd en ruimte overstijgt. Hij creëert iets dat mij blijft verrassen, ontroeren en transformeren.

Want ware kunst openbaart zich immers nooit volledig; het bevat altijd een geheim, een mysterie, een verrassing. Daarom kom ik steeds met een open hart terug, altijd klaar om verblind te worden door wat ik nog niet had gezien.

Lissabon, februari 2025

Een beschouwing naar aanleiding van de tentoonstelling (COL)ORATOR, 2025 in Brisa Gallery in Lissabon, met werk van de kunstenaars Daniel Mattar en Lode Laperre.